Πουλάμε ρούχα, όχι ανθρώπους!
*Γράφει ο σχεδιαστής μόδας και founder του Paramano.gr Νίκος Αλιάζης.
Ο χώρος της μόδας από την ημέρα, που μπήκαν στην καθημερινότητα του social media, άλλαξε, όπως άλλωστε και οι ζωές όλων.
Τα σοσιαλ σε κάθε τους μορφή έδωσαν το δικαίωμα σε όλους μας, να δείξουμε τη δουλειά μας στα πέρατα του κόσμο και να μας γνωρίσει η κυρία Μέλπω, που ζει στα Γκούρα Κορινθίας. Όμως και εδώ υπάρχει ένα όμως, όπως όλα τα παραμύθια έχουν και αυτά έναν κακό ήρωα.
Στην προκειμένη περίπτωση ο κακός ήρωας ακούει στο όνομα, εκμετάλλευση! Ναι καλά διαβάσατε. Προκειμένου να πουλήσει ο καθένας τα προϊόντα του, ρούχα, προϊόντα ομορφιάς κτλ. καταλήγει πολλές φορές αντί να ασχολείται με το προϊόν αυτό καθαυτό, να προσεγγίζει τα βλέμματα με άλλον τρόπο, έναν τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με τη μόδα και στο τέλος της ημέρας παραβιάζει πολλές φορές και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Όλα άρχισαν με το Instagram, όταν ξαφνικά ο αποθηκάριος με μια μπύρα στο χέρι και καθούμενος στα πόδια του εργοδότη γκρίνιαζε για τις νέες παραλαβές. Μετά ήρθε το ΤikTok και στήνουμε μια κάμερα απέναντι στην αγαπημένη μας πελάτισσα και καθόλου στημένα, τρέχουμε κατα πάνω της μες στη μέση της λεωφόρου, με το κινητό στην εφαρμογή της κάμερας και την αποθανατίζουμε να μας αποθεώνει. Όταν αυτό συμβαίνει μια φορά χαιρόμαστε και μιλάμε για ανθρωπιά, όταν όμως προμηθευόμαστε τρίποδο και ring lights, μιλάμε για μπίζνα! Τι σχέση έχει αυτό με τα προιόντα; Και γιατί να πρέπει να μπει στη μέση η κλειδαρότρυπα και η εμπορευματοποίση των ανθρώπινων σχέσεων, για να αγοράσουμε ένα κομπινεζόν; Και δεν είναι ένα το παράδειγμα, αλλά άπειρα, προφανώς δεν αφορά και μόνο τη μόδα (εμείς σε αυτό το site για μόδα μιλάμε) και με μια απλή επίσκεψη στα social media θα δείτε σίγουρα 100 τέτοια βίντεο – εικόνες μέσα σε μόλις 2 λεπτά.
Όχι, δεν είμαι ο Ρομπεν των δασών, όχι αν κάποιος συμμετέχει εν γνώση του και του αρέσει δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά γιατί προτιμά κανείς να πλασάρει τη σχέση του με έναν υπάλληλο, έναν γείτονα, μια γάτα ή μια παπαρούνα για να πουλήσει τα προϊόντα του; Είναι απλή ματαιοδοξία να γίνει και αυτός/η γνωστός/η εκτός από τα προϊόντα; Η μήπως αυτά δεν έχουν τόση εμπορική αξία, άρα καταφεύγουμε να ξεπουλάμε τις ζωές μας, αλλά και ζωές άλλων ανθρώπων, απλά για να δούμε ένα ακόμα προϊόν στο “καλάθι” της επιχείρησης μας.
Ναι είναι υπέροχο κάποιες φορές να βλέπουμε την καθημερινότητα των διαφόρων επιχειρήσεων, που συμπαθούμε και μας αρέσουν, αλλά αν πρέπει να γίνουμε BIG BROTHER, για να πουλάμε προιόντα, τότε λυπάμαι γιατί θα χαθεί η μαγεία όλου αυτού του κόσμου. Kαι το όνειρο που μπορεί να προσφέρει ένα ρούχο, ένα άρωμα θα χαθεί στο χάος μερικών ακόμα ευρώ στον λογαριασμό της κάθε επιχείρησης.
Αθεράπευτα ρομαντικός; Παλιομοδίτης; Ποιος ξέρει μπορεί! Αλλά στο τέλος της ημέρας ξέρω ότι παράγω φορέματα, πουλάω φορέματα και δεν ξεπουλάω τις ανθρώπινες σχέσεις.
Στο τέλος τελικά τι μετράει; Ο σεβασμός ή τα 50 ευρώ παραπάνω;
Καλή σας νύχτα… και μην ξεχάσετε να ονειρευτείτε κάτι όμορφο!
